چی فکر میکردم؛چی شد!

سلام خدمت دوستان عزیز و گرامی.امیدوارم خوب و سرحال باشید.من و هسمرهم خوبیم.شکر خدا.

یک ایده ای به ذهنم رسید و امدم عملی اش کردم.آمدم در پستهای گذشته نگاهی انداختم و دیدم که خیلی جاها فکرهایی داشتم در مورد آینده.بعد اومدم الان رو هم نگاه کردم و دیدم چقدر فرق داشته.بعدش با خودم گفتم بیام فکرهای قدیم و جدیدم ر ا در قالب پست((چی فکر میکردم چی شد))بنویسم.باشد که خوشتون بیاد....اونهایی که بنفشه قدیمه,اونهایی که آبیه جدیده..

آخه من توی شهر به این شلوغی بزرگ شدم,یکدفعه بخوام برم جایی که خالی از آدم باشه,خیلی سخته برام.باید از بیکاری پشه بپرونم!( جمعه 18 فروردین 1391)

اینجا پر از آرامشه.اینجا پر از معنویته.اینجا جاییه که فکر میکنم اگر از هر 10 خانه حداقل توی یکیش یک نفر نماز شب بخونه,برای معنویت اینجا کافیه.اینجا رو خیلی دوست دارم.دلم نمیخواد از پردیسان برم...(اردیبهشت 92)

ما قبل از ازدواج هم مثل هم فکر میکردیم.حالا که براندازشون میکنم,میبینم واقعا بهتراز ایشون نمیتونست قسمتم بشه.میبینم که واقعا خیلی از فاکتورهایی که من اصلا بهشون فکر نکرده بودم رو دارند و معلومه که خدا بیشتر از من حواسش جمع بوده.( چهارشنبه 23 فروردین 1391)

بیشتراز اون چیزی که فکر کنم,خدا حواسش بوده.توی زندگی متاهلی موقعیت هایی هست که هیچ وقت توی مجردی بهشون فکر نکرده بودم.الان توی اون شرایط,بهترین واکنش رو از همسر میبینم.واکنشی که خودم میخوام و دوست دارم.خدایا شکرت!(اردیبهشت 92)

همه جارا غبار گرفته بود.دلم گرفت.اتوبوس ها از این طرف به ان طرف در حرکت بودند.با نگاهم تا جایی که چشم قوت داشت,دنبالشان میکردم.محو میشدند!!پس از عبور از پیچ و خم های زیاد,رسیدیم.به ساختمانی که نوساز بود.وارد شدیم.وای.نمیتونم بگم اون لحظه چه حسی داشتم.خیلی خوشحال بودم.دقیقا چیزی بود مشابهه اون چیزی که در ذهنم داشتم.بزرگ,تمییز,عالی(جمعه 25 فروردین 1391)

اونقدر خو گرفتم به اینجا که اصلا دلم نمیخواد برم.روز و شب از خدا میخوام یک خونه خوب بتونیم توی این شهرک بخریم.معنویتی که اینجا هست,هیچ جا نیست.خدایا,کمکمون کن. (اردیبهشت 92)

داشتم به آینده فکر میکردم.اینکه توی اوقات فراغتم توی شهرک چه کار میتونم بکنم.محمدم که 6 صبح میرن تا احتمالا 11 یا 12 که برگردن.خب من از 5.30 صبح بیدار بشم,صبحانه محمدم رو آماده کنم و 6 راهیش کنم.بعدش چی؟گزینه هایی که دارم:بخوابم---مطالعه کنم----از اون موقع نهار ظهر را بذارم----...بعد به این نتیجه میرسم که بخوابم.!!( یکشنبه 27 فروردین 1391)

همسر ساعت هفت و نیم از خونه میرن بیرون.صبحانه را هفت میخوریم.ورزش میکنیم.پس از رفتن همسر,به وبلاگم سرمیزنم و به تالار.بعدش هم میرم ورزش.میام خونه استراحت میکنم و کارهایی مثل مطالعه یا خیاطی انجام میدم.شام درست میکنم تاهمسر ساعت 6 بیان.بعد هم حرف میزنیم.(اردیبهشت 92)

میرم توی لیستی که چسبوندم به یخچال با یک آهن ربا که کله کیتی بهش هست,نگاه میکنم ببینم نهار امروز چیه؟ (یکشنبه 27 فروردین 1391)

لیستی روی یخچال نیست.دو تا نسخه پزشک سنتی هست و قرصهایی که باید بخوریم.یک کاغذ که روش تعداد دبه های, آب تصفیه و پولش را مینویسیم.قبل ترها هم که عکسهای بچگی خودمان را زده بودم.اما همسر گفتند که بردارم.راستی,یک  پرچم السلام علیک یا صدیقه الشهیده فاطمه زهرا هم روی یخچال هست....(اردیبهشت92)

همسر زنگ میزنه میگه من مدرسه کار دارم نمیتونم  نهار بیام(یکشنبه 27 فروردین 1391)

همسر فقط 5 شنبه ها ظهر میان خونه.بقیه روزها تا عصر مدرسه هستند.توی این چندماه خیلی کم نهار درست کردم.البته نهار دو نفره...( اردیبهشت92)

برایش چای و میوه میبرم و میگویم خسته نباشی.او هم تشکر میکند و عذر خواهی برای انکه نتوانسته نهار را بیای(یکشنبه 27 فروردین 1391)

همسر چای نمیخورند.با مردهای دیگر فرق دارند.ادا و اصولهای مردهای دیگر را ندارند.خیلی مهربانند.از راه که میرسند,خوش و بش میکنند.اصلا غم و غصه در چهره شان نیست.خودشان میروند سر یخچال  هرچه بخواهند برمیدارند و میل میکنند.نمیگذارند ازشان پذیرایی کنم.میروند به غذا سرمیزنند.نظر میدهند.نمکش را میچشند.به من کمک میکنند.انگارنه انگار که از صبح تا عصر خسته شده اند!خیلی دوستشان دارم..:) ...( اردیبهشت92)

ساعت 7 شب شام میخوریم و در مورد اینکه:امروز خود را چگونه گذراندید!بحث میکنیم. (یکشنبه 27 فروردین 1391)

ساعت 7.30 یا 8 شام میخوریم.بعد هم نماز میخوانیم.گاهی به جماعت.درمورد خیلی چیزهایی مهم تر از گذراندن روز بحث میکنیم.درمورد کشور,درمورد جهان,درمورد مردم....از خودمان میگذریم.. ...( اردیبهشت92)

برو چیزی رو بخون که به درد دنیا و آخرتت بخوره.خب من چه کنم که هنوز احساس نیاز به رفتن به حوزه نکردم؟(یکشنبه 27 فروردین 1391)

حوزه ثبت نام کرده ام.نمیدونم قبول بشم یا نه.اما با مشورتهایی که انجام دادم,با فکرهایی که کردم,احتمالا مسولیت مادری رو انتخاب کنم.به نظرم برای هرزنی مهمترین وظیفه اش در درجه اول زن بودن و مادر بودن است.نمیخوام دکتر باشم ولی بچه های خوبی نداشته باشم.میخوام همین لیسانس باشم,اما به بچه هام افتخار کنم.برای بچه هام مادری کرده باشم.. ...( اردیبهشت92)

یه روز بیاد که بگی ,کی میشه این همسر یک ماموریتی چیزی بگیره بره ما حال کنیم با تنهایی و خودمان.یا به قول خارجی ها:Enjoy My self!!.بعد بهش میگم:نگو تورو خدا!دلت میادش؟آخی.محمدم(سه شنبه 29 فروردین 1391)

گاهی و فقط گاهی دوست دارم تنها باشم.به خودم و زندگیم و آیندم فکر کنم.بدون حضور هیچ کس.حتی همسر عزیزتراز جانم..(اردیبهشت92)

 نمیدونم,دلم برای خانواده بیتاب میشه همونطوری که الان برای محمدم بی تاب میشه یا نه؟
امیدوارم خد اصبرش رو هم بده.بالاخره مستقل شدن جز لاینفکی از زندگی هست.نمیشه درنظر نگرفتش.میدونم سختی هاش همون 2 ماه اوله(به این معتادا میگن سختیش مال 2 ماه اوله!!!.منم معتاد خانواده هستم دیگه.چه کنم؟)(سه شنبه 29 فروردین 1391)

گاهی آنقدر محتاج حضور پدر ومادرم میشم که میخوام از غصه ضجه بزنم.آنقدر دلم برای مادرم تنگ میشه,که اشک هم نمیتونه همراهی ام بکنه.آنقدر حس غریبی میکنم که خدا میدونه.از بی تابی گذشته است,نابود میشم....نه تنها مال 2 ماه اول نبود,بلکه همچنان ادامه داره.اگر همسرم نبود,اگر محبت هاش نبود,اگر پشتیبانیش نبود,اگر دستهای مهربونش روی سرم نبود,حتما دق میکردم از غصه...همسری دوستت دارم.. ..(اردیبهشت92)

بهش میگم من اسنک یامی میخوام.میگه نمیخرم برات.چیز خوبی نیست.بستنی میخوای؟میگم نه.من اسنک یامی میخوام.میخوام.دوست دارم.میگه چیزی که بد باشه برای عزیزانم نمیخرم.بریم آب میوه بخوریم.میگم نه(دوشنبه 11 اردیبهشت 1391)

واقعا هم نمیخره.ولی یک بار یا دوبار زورش کردم و مجبور شد بخره.گاهی هم میریم بیرون,شیر خرما میخوریم....:) ..(اردیبهشت92)

توی خیابون یک دفعه ای محمدم برن برای امر به معروف.بعد اون آقاهه یا خانومه هم آدم خشنی باشه و شروع کنه به انجام حرکات جکی چانی و با محمدم درگیر بشه.بعدش من اون وسط چندتا گزینه میتونم داشته باشم:
1)جیغ بزنم و کمک بخوام
 2)فریاد بزنم سر آقاهه  
 3)برم با کیف دستیم شروع کنم کوبوندن تو سر ش تا دست از سر محمدم برداره        4)بشینم نگاه کنم ببینم آخرش چی میشه؟

بعدش پس از دعوا بهش بگم که محمدم,آخه چرا میری درگیر میشی وقتی میدونی اینطوری باهات رفتار میکنن,بعدش محمدم به من میگن که مگه بیست بار بهتون نگفتم که آدم برای عقایدش باید هزینه بده.خب منم دادم.بعدش با اون  وضع خاکی با هم شروع کنیم به خندیدن

واقعا چی در انتظارمه؟  (چهارشنبه 27 اردیبهشت 1391)

تا به حال زیاد این کار رو کردن.اتفاق خاصی هم نیفتاده.مثلا اگه ضبط روشن بوده خاموش کردن.اگه خانم بی حجابی بوده,خودش رو جمع و جور کرده.تاحالااتفاقی نیفتاده. ..(اردیبهشت92)

اشکای ریزه ریزه,از تو چشام میریزه...
داشتم به این فکر میکردم که اگر تنهای تنها هم بشم,بازم خدا هست که باهاش حرف بزنم.اونه که هیچ وقت تنهام نمیذاره....
ببخشید خیلی غمگین نوشتم ولی میخوام بدونید و در آینده بدونم که چه حال و روزی داشتم شب قبل از بردن جهازم.... (دوشنبه 8 خرداد 1391)

هنوزم که هنوزه با خوندن این پست اشک توی چشمام جمع میشه.یاد اون شب میفتم.وقتی با گریه داشتم این مطالب رو مینوشتم.وقتی داشتم به آینده ای که الان توش هستم فکر میکردم.واقعا چقدر متفاوته فکر تا عمل.گاهی تمام روزهای قبل از ازدواجم برام مرور میشه.اینکه چی شد که من این انتخاب رو کردم.چی شد اومدم قم.خدا چه چیزی در من دید که من لیاقت پیدا کردم بیام اینجا؟چرا من؟(اردیبهشت92)

دیگه کناراومدم با اینکه قراره از اون حالت بچه آخری و لوس بودن بیرون بیام وبرم در یک جای دور و یک زندگی مستقل رو با همسرم شروع کنم.دیگه دوست دارم به چیزهایی فکرکنم که توی یک زندگی متاهلی و دونفره وجود داره.دوست دارم دغدغه هام از جنس دغدغه های یک زندگی طلبگی و ساده باشه.دوست دارم به این فکرکنم که برای زندگیم چطوری تصمیم بگیرم. (شنبه 20 خرداد 1391)

از اون حالت نه تنها درنیومدم,بلکه خونه همسر اینا هم شدم یک دختر لوس و تو دل برو.اصلا یه وضعی!همسر میگه شما جایگاهت همونه.اصلا خراب نشده و پایین نیومده.ولی خب ملوسی واین یک ویژگی خیلی خیلی مثبت هست برات.مثلا پدر همسری لپم رو محکم میکشه.مادر همسری من رو محکم بغل میکنه.خواهر همسر میگه خیلی بغلتو دوست دارم.محکم بغلم میکنه...خوشحالم که از من راضی اند.

ولی دغدغه ام واقعا تغییر کرده.به چیزهای بزرگ فکر میکنم.مثل درد مردم.مثل مسائل بزرگ دنیا..خدا یا کمکم کن.. ..(اردیبهشت92)

میماند اینکه آیا این استراتژی جواب بده یا خیر.( چهارشنبه 24 خرداد 1391)

اولین بار به پیشنهاد همسر این کار رو کردم.خواستم رمزدار بنویسم.اما خودم دوست نداشتم.با خودم میگفتم اگر رمزدار هست,اصلا چرا مینیویسم.بنابراین از این حالت دراومدم.سعی کردم نوشتنم رو اصلاح کنم که گویا شما دوستان راضی نیستید....(اردیبهشت92)

اگر عمری باقی موند,شاید بازهم از این کارها کردم.ببینید چقدر آدمیزاد فکرش تغییر میکنه..ای خدا شکرت..

راستی میتونید برام مثال بزنید از فکر و عملهای متفاوت خودتون؟همین طوری که من نوشتم.اگر هم دوست داشته باشید میتونم ادامه همین پست بذارم..

یاعلی.

تابعد.

سلام خدمت دوستان عزیز و گرامی.امیدوارم خوب وسرحال باشید.من و همسر هم خوبیم.شکر خدا.

حتما در جریان هستید که این روزها چه اتفاقاتی در دنیا در حال وقوع است.از کشته شدن مردم در عراق و فلسطین  که بگذریم,حالا شاهد کشته شدن مردم سوریه به خصوص شیعیان آنها به دست و ه اب ی های ملعون هستیم.همانها که ساخته دست انگلیسی ها هستند.همانها که به نام اسلام دارند به خود اسلام ضربه میزنند.

شنیدن خبر اهانت به قبر صحابی پیامبر(ص){حجر بن عدی} و برادر امام علی(ع){جعفر بن ابیطالب معروف به جعفر طیار}آنقدر آدم را ناراحت میکند,که میخواهد از ته دل فریاد بزند.به آن اضافه کنید تهدید ملعونها را مبنی بر بی احترامی به قبر حضرت رقیه (س),ناموس عزیز پیامبر اکرم(ص).این بی احترامی ها تا کجای تاریخ میخواهد ادامه داشته باشد؟

در خبری که دیروز تلویزیون نشان میداد,متوجه شدیم که اسرائیل بمبارانی عظیم در سوریه به راه انداخته که در ان تعداد زیادی از مردم کشته شده اند.با همسر غرق در خبرها بودیم.بعد همسر میگویند,کاش میشد وارد جنگ بشویم و مبارزه کنیم.

یاد کتاب شش ماه پایانی افتادم.همانجا که نوشته بود,سفیانی در دهه آخر رجب از سوریه خروج میکند وبه دنبال خروج وی سید یمانی از یمن و سید خراسانی از ایران خروج میکنند.دلم لریزد.به خودم آمدم.نکند در روزهایی قرار داشته باشیم که پایان این غیبت طولانی باشد؟نکند امام زمانم بیاید ومن هنوز هیچ کاری نکرده باشم؟بعد از ظهور پاک بودن و خودسازی دیگر فایده ای ندارد.هرچه هست باید قبل از ان اتفاق بیفتد.بعد از ظهور همه مسلمان خواهند شد.اگر قبل از ظهور مسلمان باشند و به امام زمانشان کمک کنند بهتر نیست؟.اگر قبل از ظهور آدم بشوم و به امامم کمک کنم بهتر نیست؟

این روزها پیگیر اخبار هستم.مدام دعا میکنم که خد ابه برادران و خواهران مسلمان ما در سوریه کمک بکند که بتوانند مقاومت کنند.مخالفان داخلی دولت سوریه معتقدند که دولت باید دست از عضویت در جبهه مقاومت بردارد.اما دولت اظهار میکند که نه تنها خارج نمیشود,بلکه استوارتر به کار خودش ادامه میدهد.یاد درگیری های داخلی خودمان افتادم.یاد تدابیرزیرکانه رهبری.که چطور ایران را در زمان ف ت ن ه  رهبری کردند که اتفاقی نیفتد.خدا کند که مردم سوریه طاقت بیاورند.

این روزها زیاد دست به دعا شویم.زیاد قرآن بخوانیم.زیاد مطالعه کنیم.سعی کنیم حقیقت را خودمان پیدا کنیم.سعی کنیم جبهه داخلی کشور را مستحکم نگه داریم.سعی کنیم انتخابات پیش رو را با صلابت پشت سر بگذاریم.مشکلات اقتصادی که همه درگیر آن هستند را تحمل کنیم.باید همگی با قدرت پشت نظام و مملکتمون بایستیم تا هیچ مزدوری دستش به این آب و خاک نرسه.

به امید ظهورش...اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

یاعلی.

تابعد.

به نام خدایی که موجود لطیفی مثل زن را خلق کرد...

*زنانه*

آدم که تنها بود,همدمی نداشت,هم صحبتی نداشت؛یک مونس خواست,یک همدم,کسی که گوش شنوایی برای شنیدن حرفاش داشته باشه,کسی که احساس کافی برای لمس کردن لحظه هاش داشته باشه,کسی که قلب بزرگی برای فهمیدن عشقش داشته باشه,کسی که موقع تنهایی ها و درماندگی هاش,بهش آرامش بده,کسی که هرچقدر هم که خسته باشه,ملجایی باشه براش, که خستگی هاش رو ازتن بیرون کنه...و زن آفریده شد!

این موجود ظریف و نحیف,این آفریده صبور در عین شکنندگی,این شاهکار خلقت خدا,ماموریتی یافت.قول داد که تا همیشه تاریخ,با گذشت باشد و فداکار,مهربان باشد و صبور,استوار باشد و مستحکم,مامنی باشد برای حرف های دلتنگی,برای حرف های نگفتنی به هیچ کس,موجودی باشد برای دیدن و شنیدن و ماندن و دم نزدن.نگفتن از سختی ها,رنجور نشدن از نبودها و کاستی ها,پشت و پناه بودن برای یک مرد,لطیف بودن برای فرزند,عزیز بودن برای پدر....

گفتم و نگفتم از غصه هایی که در دل داری؛

گفتم و نگفتم از غم هایی که به دوش میکشی؛

گفتم و نگفتم از سینه ای که مالا مال از درد دلهای همسرت است؛

گفتم و نگفتم از اشکهایی که در نیمه شب تار, با خدای خود داری؛

گفتم و نگفتم از بغض هایی که در دل سحر میشکنی.

بمان!قوی باش!صبور باش!

تویی که همه به او تکیه دارند!

تویی که همه به او پناه می آورند!

زن باش!فقط زن باش!

*مادرانه*

هروقت که میخواستمت بودی!

هروقت که اعصابم خرد بود,دست کشیدی روی سرم و آرومم کردی!

هر وقت که از همه جا بریده و خسته بودم,سر تو خالی کردم!

هروقت شاد بودم,با دوستام بودم و غصه هام برای تو بود!

ازم چیزی نخواستی اما همه هستیت رو,خون توی رگهات رو, به من هدیه کردی!

منو صدا کردی وجوابی نشنیدی,صدات کردم  با شور و عشق جواب دادی!

حالا کیلومترها ازت دورم و نیازمند یک لحظه حس کردن آغوش آرومت ,که من رو ببره توی خلسه و از تموم اتفاقای این دنیا جدا بشم.فقط من باشم و تو.من باشم و حرفهای نگفته ام.من باشم و دردل هایی که توی این سینه جا خشک کردن و بیرون هم نمیان!

من باشم و تو مـــــــــــــــادر!

مادر یعنی به تعداد موهای سرم شب نشینی و دل نگرونی....

دوستت دارم مادر!

روزت مبارک!

تبریک ویژه و خاص من خدمت مادر هستی,حضرت فاطمه زهرا(س)که الگوی یک دختر نمونه,یک زن فداکار,یک مادر مهربان هستند.

از صمیم قلب این میلاد با سعادت را خدمت سرور و فرمانده عزیزم,صاحب الزمان(عج)تبریک و تهنیت عرض میکنم.بعد هم خدمت سادات گرامی.

پ.ن:روز مادر به همه مادرهای بلقوه و بلفعل مبارک باشه.بلقوه که منم و خیلی از خانم های دیگه.بلفعل ها هم که زیادن..:)

پ.ن2:همسری مهربونم با اون پای گچ گرفته و عصا به دست ,وقتی در زد و در را براشون باز کردم,یک گل رز هلندی قرمز به من نشون دادن و گفتن روز زن مبارک!ببخشید که نتونستم چیز بهتری بخرم.منم توی اون لحظه بغضم گرفت و اشک توی چشمام جمع شد.همسر عزیزم با اون پای ناراحت رفتن و گل خریدن ومنو خوشحال کردن.

اگه همه دنیا را هم به من میدادن,اینقدر خوشحال نمیشدم که به خاطر من با اون پاشون رفتن گل خریدن.

شاد باشید.عیدتون مبارک

یاعلی.

تابعد.